نزدیک های سحر دومین روز فصل پاییزه ، می خوام بنویسم ، دلم از همه و همه گرفته ، از اولین شبی که باد سرد خزانی به شهر دلم زد ، فکر کنم یک هفته پیش بود ، از اون موقع این آلزایمر مزمنی که همیشه به طنز ازش یاد می کردم جدی شده ...
هرچی فکر می کنم نمی تونم درست حساب کنم ، این خزون چندومین خزونه عمرمه ، سن و سالم هم از انگشتای دست و پام بیشتر شده ، سن بیشتر از انگشتای دست و پا هم مصیبته ، بزارید باز حساب کنم ...
به کمک بند انگشتام ، موفق شدم ، این بیست و ششمین خزان عمرم هست ، دل من سال 76 در پاییز متولد شد ، پاییز 78 به معراج رفت و خزان 82 به بلوغ رسید ...
احساس می کنم خیلی گنگ و پرت حرف میزنم ، اما این دلیل نمیشه ننویسم ، خستم ... از این آدمای دو پا خستم ...از این آدمهای پر ادعا خستم ...از این تن خاکی خسته شدم ...
نمی دونم ، آقا من از این دلخوش به سکوتم خسته شدم ... صبر ایوب که ندارم ، دیشب با چند دوست دعوا کردم ... دیشب دلم نمی خواست دلخوش به سکوت باشم ... منم صبر و تحملی دارم !!!
جلوی ما که می رسند ، همه دنیا میشند وکیل وصی همه دنیا ... و من احمق باید جواب همه دنیا رو بدم و برای همه دنیا حرص بخورم ...
تا بخندیم و سکوت کنیم میشیم بهترین آدم دنیا ، میشینند سر احساسمون سواری می گیرند ...
تا بخوایم یه کم صفت بگیریم ، می خندند و با خندشون میگن بابا تو که خر خوبی بودی ، بی خیال ...
من کلا در پاییز بی قرارم ، اوصولا آدم رک و جدی هستم ، و راحت و مستقیم حرفم رو میزنم ، اما چون آدمهای دو پا ظرفیت شنیدن دو خط حرف رک ندارند و چون نمی خوام کسی ازم دل آزرده بشه ، سکوت می کنم ، می خندم ، مسخره بازی در میارم که بگذره تموم بشه ...
سرم کلاهم بزارند سکوت می کنم و به روشون می خندم ...
محکومم کنند می خندم ، پارمم کنند می خندم ...
اما در پاییز اونقدر روحم سرکش هست که تاب خویشتن داری و سواری دادن ندارم ... حالا می خواید بگید ، احمقم ... بگید ... می خواید بگید ناسازگارم ... بگید ... می خواید بگید خود درگیرم ... بگید ... هر چی عشقتون هست بهم بگید ...
من در دنیا واقعی اهل شوخیم ، اصولا روحیاتم رو قاطی دنیا نمی کنم ، این دنیا برای من کم ارزشه ، هیچ وقت چیزی نداشتم از دنیا و نخواستم داشته باشم ، همیشه می گفتم جزء کار و حرف نیک هیچ چیز موندگار نیست ، واقعا هم نیست اما ... من از این خودسانسوری خستم
...
بارها شده اومدم با دل خون اینجا نوشتم اما موقع ارسال کردن پست گفتم : نه مهدی درست نیست ، خاطره کسی رو آزرده نکن ، نگه دار برای خودت و اون پست رو نفرستادم ... الانم نمی خوام خاطر کسی آزرده بشه ، فقط اونایی که پا گراشتید رو احساسم ، بی خیالم بشید ، هیچ کدومتون با همه ادعاهاتون هم نتونستید من رو درک کنم ...
داشتم می گفتم ، من در دنیا واقعی بچه خوش خنده و اهل جک و شوخی ، اصلا هم مثبت نیستم ، ادعاشم ندارم و اصلا هم در گفتار ، اهل کلاس و تعارف نیستم ، در جمع های پسرونم خیلی هم بد دهنم ، همشم برای خندوندن دور و وریام هست ...
اصلا نمی دونم واسه چی اینا رو می نویسم ، فقط می دونم خستم ، زیاد ... جزء اینجا هم که جایی ندارم ...
رشته کلام از دستم خارج شد
بزارید
یک بار بخونم
چی می گفتم ...
خوندم ، چقدر چرت و پرت گفتم ، اما این چرت و پرتها واقعیت هستش ...
مثلا پست بعدیم قرار بود حرفهای زیبای پاییزی باشه ... عکس های خونه بابا بزرگ ... نمی دونم ، شاید می دونم و باز دارم خودسانسوری می کنم ، درونم آشوبه ...
فعلا تصمیمم اینه که این بلاگ رو در همینجا استپ کنم ، آلبوم های درخواستی رو تا قبل از این پست ، هر چی پیدا کردم و می تونم پیدا کنم میزارم برای دانلود ،
دیگه درخواست نکنید .. نمی خوام بدقول بشم ...
بعضی از بازدید کننده های اینجام اذیتم کردند ... با لحن های کنایه آمیزشون ... گاه گاهی با متلکهای تلخشون ...
یا با حرفهای مستقیم و غیر مستقیمشون که مهدی کارش کپی کردن متن از جاهای دیگه هست و هیچ کاری نمی کنه یا حق کپی رایت رو زیر پا گذاشته و ...
ممکنه این حرفا به نظرتون نیاد اما وقتی پیمونه لبریز بشه ، هر چیزی بهونه درد میشه ، اونم برای من زود رنج ...
از دست خیلی ها دلخورم ، با این همه دوست و رفیق چه در نت ، چه در دنیای واقعی ، کلا شاید 5 - 6 نفر باشند که در این مدت رفاقت و هم کلامی باهاشون آزارم نداده باشند ...
کسی درکم نمی کنه ... تقصیرم ندارند ... همیشه حق با همه هست جزء من ...
فعلا تصمیم اینه که ادامه ندم ... فقط چند پست ترانه هایی درخواستی که مونده و دارم رو برای دانلود میزارم ، اگر هم درخواستتون در لیست آهنگ هایی که برای دانلود گذاشتم نبود ، شرمنده ، نداشتم و نتونستم پیدا کنم ... لا به لای آلبوم ها هم شعر نمیزارم ، دوست ندارم محکوم به کپی پیس بشم ... فقط آلبوم ها و ترانه های درخواستی ...
با این که خودم رو می شناسم ، یهو دیدی دلم طاقت نیاورد و اومدم این پست رو پاک کردم ... نمی دونم ...
بعضی ها خیلی راحت به خودشون اجازه میدند آزارم بدند ، حالا به هر نحوی که بتونند ...
نمی دونم ... نمی دونم ...
شاید برای همیشه ، خدانگهدار ...
هرچی فکر می کنم نمی تونم درست حساب کنم ، این خزون چندومین خزونه عمرمه ، سن و سالم هم از انگشتای دست و پام بیشتر شده ، سن بیشتر از انگشتای دست و پا هم مصیبته ، بزارید باز حساب کنم ...
به کمک بند انگشتام ، موفق شدم ، این بیست و ششمین خزان عمرم هست ، دل من سال 76 در پاییز متولد شد ، پاییز 78 به معراج رفت و خزان 82 به بلوغ رسید ...
احساس می کنم خیلی گنگ و پرت حرف میزنم ، اما این دلیل نمیشه ننویسم ، خستم ... از این آدمای دو پا خستم ...از این آدمهای پر ادعا خستم ...از این تن خاکی خسته شدم ...
نمی دونم ، آقا من از این دلخوش به سکوتم خسته شدم ... صبر ایوب که ندارم ، دیشب با چند دوست دعوا کردم ... دیشب دلم نمی خواست دلخوش به سکوت باشم ... منم صبر و تحملی دارم !!!
جلوی ما که می رسند ، همه دنیا میشند وکیل وصی همه دنیا ... و من احمق باید جواب همه دنیا رو بدم و برای همه دنیا حرص بخورم ...
تا بخندیم و سکوت کنیم میشیم بهترین آدم دنیا ، میشینند سر احساسمون سواری می گیرند ...
تا بخوایم یه کم صفت بگیریم ، می خندند و با خندشون میگن بابا تو که خر خوبی بودی ، بی خیال ...
من کلا در پاییز بی قرارم ، اوصولا آدم رک و جدی هستم ، و راحت و مستقیم حرفم رو میزنم ، اما چون آدمهای دو پا ظرفیت شنیدن دو خط حرف رک ندارند و چون نمی خوام کسی ازم دل آزرده بشه ، سکوت می کنم ، می خندم ، مسخره بازی در میارم که بگذره تموم بشه ...
سرم کلاهم بزارند سکوت می کنم و به روشون می خندم ...
محکومم کنند می خندم ، پارمم کنند می خندم ...
اما در پاییز اونقدر روحم سرکش هست که تاب خویشتن داری و سواری دادن ندارم ... حالا می خواید بگید ، احمقم ... بگید ... می خواید بگید ناسازگارم ... بگید ... می خواید بگید خود درگیرم ... بگید ... هر چی عشقتون هست بهم بگید ...
من در دنیا واقعی اهل شوخیم ، اصولا روحیاتم رو قاطی دنیا نمی کنم ، این دنیا برای من کم ارزشه ، هیچ وقت چیزی نداشتم از دنیا و نخواستم داشته باشم ، همیشه می گفتم جزء کار و حرف نیک هیچ چیز موندگار نیست ، واقعا هم نیست اما ... من از این خودسانسوری خستم
...
بارها شده اومدم با دل خون اینجا نوشتم اما موقع ارسال کردن پست گفتم : نه مهدی درست نیست ، خاطره کسی رو آزرده نکن ، نگه دار برای خودت و اون پست رو نفرستادم ... الانم نمی خوام خاطر کسی آزرده بشه ، فقط اونایی که پا گراشتید رو احساسم ، بی خیالم بشید ، هیچ کدومتون با همه ادعاهاتون هم نتونستید من رو درک کنم ...
داشتم می گفتم ، من در دنیا واقعی بچه خوش خنده و اهل جک و شوخی ، اصلا هم مثبت نیستم ، ادعاشم ندارم و اصلا هم در گفتار ، اهل کلاس و تعارف نیستم ، در جمع های پسرونم خیلی هم بد دهنم ، همشم برای خندوندن دور و وریام هست ...
اصلا نمی دونم واسه چی اینا رو می نویسم ، فقط می دونم خستم ، زیاد ... جزء اینجا هم که جایی ندارم ...
رشته کلام از دستم خارج شد
بزارید
یک بار بخونم
چی می گفتم ...
خوندم ، چقدر چرت و پرت گفتم ، اما این چرت و پرتها واقعیت هستش ...
مثلا پست بعدیم قرار بود حرفهای زیبای پاییزی باشه ... عکس های خونه بابا بزرگ ... نمی دونم ، شاید می دونم و باز دارم خودسانسوری می کنم ، درونم آشوبه ...
فعلا تصمیمم اینه که این بلاگ رو در همینجا استپ کنم ، آلبوم های درخواستی رو تا قبل از این پست ، هر چی پیدا کردم و می تونم پیدا کنم میزارم برای دانلود ،
دیگه درخواست نکنید .. نمی خوام بدقول بشم ...
بعضی از بازدید کننده های اینجام اذیتم کردند ... با لحن های کنایه آمیزشون ... گاه گاهی با متلکهای تلخشون ...
یا با حرفهای مستقیم و غیر مستقیمشون که مهدی کارش کپی کردن متن از جاهای دیگه هست و هیچ کاری نمی کنه یا حق کپی رایت رو زیر پا گذاشته و ...
ممکنه این حرفا به نظرتون نیاد اما وقتی پیمونه لبریز بشه ، هر چیزی بهونه درد میشه ، اونم برای من زود رنج ...
از دست خیلی ها دلخورم ، با این همه دوست و رفیق چه در نت ، چه در دنیای واقعی ، کلا شاید 5 - 6 نفر باشند که در این مدت رفاقت و هم کلامی باهاشون آزارم نداده باشند ...
کسی درکم نمی کنه ... تقصیرم ندارند ... همیشه حق با همه هست جزء من ...
فعلا تصمیم اینه که ادامه ندم ... فقط چند پست ترانه هایی درخواستی که مونده و دارم رو برای دانلود میزارم ، اگر هم درخواستتون در لیست آهنگ هایی که برای دانلود گذاشتم نبود ، شرمنده ، نداشتم و نتونستم پیدا کنم ... لا به لای آلبوم ها هم شعر نمیزارم ، دوست ندارم محکوم به کپی پیس بشم ... فقط آلبوم ها و ترانه های درخواستی ...
با این که خودم رو می شناسم ، یهو دیدی دلم طاقت نیاورد و اومدم این پست رو پاک کردم ... نمی دونم ...
بعضی ها خیلی راحت به خودشون اجازه میدند آزارم بدند ، حالا به هر نحوی که بتونند ...
نمی دونم ... نمی دونم ...
شاید برای همیشه ، خدانگهدار ...
، وقت دوستان به خیر ...